به استقبال هشت مارس

به استقبال هشت مارس، روز جهانی زن برویم!

هشت مارس روز جهاني زن در پیش است، از این رو باید به استقبال گرامیداشت هر چه با شكوهتر اين روز مهم تاريخي جنبش سوسیالیستی زنان برویم. هشت مارس، روزی است که با تلاش دهههای طولانی جنبش کارگری کمونيستی و فعالين مدافع حقوق انسانی و اجتماعی زنان در سراسر جهان به عنوان روز همبستگی جهانی زنان بر علیه سرمایهداری و ستمها به ویزه ستم مضاعف بر زنان و استثمار و جنگهای آن برگزار میشود. زنان و مردان آزادیخواه در این روز، در صفوف میلیونی در سراسر جهان به خیابانها و میادین شهرها میریزند و مهمترین مسایل و الویتهای زنان را فریاد میزنند تا در طول سال برای تحقق آن بکوشند.

اما متاسفانه چند دهه است که گرایشات لیبرالی فمینیستی به ویژه در کشورهای پیشرفته صنعتی در راستای اهداف سرمایهداری جهانی این جنبش را از مضمون و محتوای رادیکال و انقلابی و کمونیستی تهی ساخته و صرفا به برگزاری جشنهای در سالنهایی سرپوشیده محدود کردهاند. در این مراسمها هر چند که در رابطه با درد و رنج زنان سخن گفته میشود اما استراتژی و افقی که در مقابل جنبش زنان قرار داده میشود از استراتژی و افق بورژوایی فراتر نمیرود.

جنبش زنان، جنبش میلیونی زنان کارگر و خانهدار و آزادیخواه است، در حالی که گرایشات راست و رفرمیست در تلاشند این جنبش را به یک محفل نخبگان روشنفکر لیبرال تبدیل سازند تا از این طریق زنان کارگر و خانهدار و آزادیخواه را به دنبال سیاستهای بورژوایی بکشانند.

در ایران نیز بیش از دو دهه و نیم است که گرایش فمینیسم لیبرالی و فمینیسم اسلامی(دست پخت زنان اسلامی»، در تلاش هستند که استراتژی و افق جنبش زنان را در چهارچوب جمهوری اسلامی تعدیل یافته متحقق سازند، در مقابل گرایش رادیکال و انقلابی جنبش زنان قرار دارند. بنابراین، فعالین کمونیست جنبش زنان باید همواره استراتژی و افق این گرایشات بورژوایی را نقد و افشا کنند و استراتژی و افق سوسیالیستی زنان را به طور اثباتی در مفایل جامعه و به ویژه زنان کارگر و خانهدار و برابریطلب قرار دهند.

جنبش زنان در ایران، یک جنبش جهانشمول است که ریشههای تاریخی این جنبش جهانی، به اعتراض صدها زن كارگر كارگاههاى نساجى نيويورك، روز 8 مارس 1875، در اعتراض به دستمزد كم، ساعات كار طولانى، شرايط غيرانسانى كار و نداشتن حق راى، دست به اعتصاب زدند؛ به ۸ مارس ۱۹۰۸ كه مجددا زنان كارگر صنايع نساجى نيويورك با همان خواستهها به خيابانها ريختند و با یورش پليس، دستگير و زندانى شدند و به سال ۱۹۱۰ كه ۸ مارس «روز جهانى زن»، ناميده شد، میرسد. یعنی در واقع نزدیک به 132 سال است كه زنان و مردان آزادیخواه و برابریطلب به پیشگامی کمونیستها، روز جهانى زن را گرامى داشته و در اثر مبارزه جنبش کارگری کمونیستی، در بسیاری از کشورها نسبتا حقوق انسانی و اجتماعی زنان به ویژه در غرب، به دولتها تحمیل شده است. یا در کشورهای در حال توسعه و عقب نگاه داشته شده، همچنان زنان تحت ظلم و ستم و سرکوب به مبارزه رهاییبخش و آزادیخواهانه خود ادامه میدهند. بنابراین، حقوق زنان جهانشمول بوده و با جنبش کارگری کمونیستی شناخته شده است.

دانشجویان دانشگاههای سراسر کشور، در روز 16 آذر امسال، روز دانشجو با شعارهای طبقاتی و سوسیالیستی چون «آزادی، برابری، سوسیالیسم، یا بربریت!»، به میدان آمدند و صف خود را کاملا با گرایشات لیبرالی و دفتر تحکیم و غیره جدا کردند. همچنین دانشجویان قهرمان دانشکده پلیتکنیک، در مقابل چشمان از حدقه در رفته آحمدینژاد، رییس جمهوری قدارهبند اسلامی، عکسهایش را آتش زدند. بسیار مفید است که فعالین کمونیست جنبش زنان، در روز هشت مارس امسال، این تجربه و دستاورد گرانبهای دانشجویان را تکرار و مورد استفاده قرار دهند. هشت مارس امسال را نیز مانند روز دانشجو، به يك روز بزرگ تاريخی٬ به يك روز اعتراض عمومی علیه محاصره اقتصادی، احتمال حمله نظامی، علیه غنیسازی اورانیوم و به طور کلی نابودی سلاحهای کشتار جمعی اتمی و شیمیایی در جهان و لغو کلیه قوانین ضدزن و آپارتاید جنسی تبدیل کنیم.

روز هشت مارس٬ تجمعات و راهپیماییهای اعتراضی را در خيابانها و میادین شهرها بر علیه بیحقوقیهای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی زنان سازماندهی کنیم و همچنین در قطعنامهها و شعارهای خود بر پیوند جنبش زنان با جنبش کارگری و جنبش دانشجویی تاکید نماییم.

هشت مارس امسال را با به میدان آوردن صدها هزار زن کارگر و خانهدار و آزادیخواه به سنت کمونیستی آن برگردانیم و نگذاریم این روز، به روز تبلیغات گرایشات فمینیستی لیبرالی و اسلامی و غیره تبدیل شود. در این تجمعات فعالین زنان کارگر و خانهدار و کمونیست، نه تنها از درد و رنحها و ستمهایی که بر زنان میرود سخن میرانند؛ نه تنها استراتژی و افق گرایشات بورژوایی و حکومت حامی بورژوازی را نقد و افشا میکنند، بلکه استراتژی و افق کمونیستی را نیز برای رهایی قطعی از ستم و استثمار و جنگ بورژوازی، در مقابل جامعه قرار میدهند.

در هشت مارس امسال، شعارهای «زنده باد سوسياليسم»، «زنده باد هشت مارس روز جهانی زن» «زنده باد انقلاب اجتماعی»٬ «زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری»، «آزادی تشکل مستقل از دولت، اعتصاب و آزادی بیان حق مسلم ماست!»، «معیار آزادی زن، معیار آزادی جامعه است»، «قوانین ضدزن ملغی باید گردد!»، «لغو حجاب اجباری»، «نه به تحریم اقتصادی نه جنگ نه سلاحهای اتمی و شیمایی، نان و آزادی و رفاه آری»، «دستمزد برابر در ازای کار برابر»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد!»، «شکنجه و اعدام و سنگسار لغو باید گردد!» و...، آذینبند پلاكاردها و شعارهایی که فریاد میزنیم، خواهد بود.

از هم اكنون این شعارها را در محافل مختلف، تجمعات، بر در و دیوارها، کارخانه و گارگاه، دانشگاه، اماکن عمومی و هر کوی و برزنی که امکانش است بنویسیم و تبلیغ کنیم.

ضروری است که از هم اكنون قطعنامه خود برای هشت مارس را با در نظر گرفتن مضمون و محتوای رادیکال و انقلابی و سوسیالیستی و با در نظر گرفتن مضمون و محتوای شعارهایی که در بالا اشاره کردیم تدوین کنیم.

روز هشت مارس امسال را به روز تبلیغ و ترویج استراتژی و افق سوسیالیستی جنبش زنان، به ایجاد پیوند جنبش زنان با جنبش کارگری و جنبش دانشجویی و تقویت همبستگی جنبش زنان ایران با جنبش جهانی زنان علیه هرگونه ستم و نابرابری اقتصادی، ملی و جنسی تبدیل کنیم.

گرامی باد هشت مارس، روز جهانی زن!

دستاندرکاران نشریه تریبون زن